Een zolder die geen zolder meer is, maar de rustigste kamer van het huis

De zolder was er wel, maar telde niet mee. Onder de knieschotten kon je niet staan, het licht kwam door één dakkapel met lamellen naar binnen, en de ruimte had de functie die zulke ruimtes vanzelf krijgen: je zet er iets neer en je doet de deur weer dicht. Beneden werd het intussen krapper.

De vraag was dus niet hoe de zolder mooier kon, maar of de bovenste verdieping een volwaardige woonlaag kon worden — een kamer waar je slaapt en zit, en niet een kamer waar je spullen bewaart.

Licht en hoogte bepaalden alles. Die twee zitten in dit soort woningen aan elkaar vast: meer raam helpt niet als het plafond laag blijft, en meer hoogte helpt niet als het licht er niet komt.

• Twee dakkapellen in plaats van één, zodat het licht van twee kanten komt en de ruimte over de volle breedte bruikbaar wordt in plaats van alleen in het midden.
• Het plafond open tot aan de balken. Het verlaagde systeemplafond ging eruit; de balken bleven in het zicht. Dat scheelt hoogte waar die niet te bouwen is.
• Openslaande deuren naar het platte dak, zodat de verdieping niet ophoudt bij de gevel.
• Een bijkeuken op dezelfde laag, met de wasmachine boven in plaats van drie trappen lager.

Een dakkapel zetten betekent het dak openleggen boven een woning waar gewoon gewoond wordt. Daarom lag de faseplanning er vóór de eerste dag en wisten de bewoners per week wat er stond te gebeuren. Er was één vast aanspreekpunt en er ging geen meerwerk door zonder akkoord vooraf.

De arbeid werd betaald na aantoonbare voortgang; alleen materialen, maatwerk en externe kosten gingen vooruit. Dat is geen afspraak die voor dit project is bedacht — het is de Zekerheidsaanpak.

Waar eerst één rij lamellen zat, staat nu een raamstrook die de hele wand beslaat. De balken zijn zichtbaar, de vloer loopt door tot in de bijkeuken, en de deuren naar het dak maken van de verdieping iets dat verder gaat dan de gevel.

Wat een zolder was, is de rustigste kamer van het huis geworden.